پاسخ آقای منتظری به سخن آخر من

بسمه تعالی

با سلام و تحیت

در ایمیل طولانی و مفصل جنابعالی یک موضوع مورد توجه اساسی شما می باشد و آن انکار عصمت پیامبر و امام (علیهم السلام) و اثبات مشرک بودن معتقدان به عصمت آن بزرگواران است.

در این نوشته، شما کرارا گفته اید: پیامبر (ص) و حضرت علی(ع) هرگز خود را تافته جدا بافته و انسانی غیر از سایر انسانها معرفی نکرده اند، و در این رابطه به : (قل انما انا بشر مثلکم یوحی الی ...)، چندین مرتبه استشهاد نموده اید. به طور مختصر به دو نکته اشاره می کنم:

1- اگر پیامبر و امامان (علیهم السلام) از گناه و خطا در محدوده رسالت و امامتشان معصوم نباشند با چه دلیل عقلی و نقلی کلام و فعل آنان برای ما حجت و معتبر می باشد؟ و چگونه در آیه شریفه: (اطیعواالله و اطیعواالرسول و اولی الامرمنکم) (نساء/59) اطاعت رسول و اولی الامر در عرض اطاعت خداوند بدون هیچ قید و شرطی واجب شده است؟ آیا صحیح است خداوند حکیم، اطاعت مطلق افرادی را که در معرض گناه و خطا باشند بدون هیچ قید و شرطی واجب نماید؟

بنابراین بر فرض این که روایتی از پیامبر و حضرت علی (ع) در مورد معصوم بودن شان داشته باشیم، با آن روایت نمی توان حجیت آن را ثابت نمود، زیرا مستلزم دور واضح و باطل می باشد، بلکه باید از راه عقل و قرآن، معصوم بودن پیامبر و امام ثابت شود تا بتوان به کلام و فعل آنان تمسک نمود.

2- نکته دوم این است که معنای معصوم بودن پیامبر و امامان (علیهم السلام) این نیست که آنان را از جنبه بشری خارج کنیم و به حد خدایی برسانیم- آنگونه که شما تفسیر می کنید و آن را نوعی شرک می دانید- بلکه معنای عصمت آن بزرگواران در بعد از گناه و خطا این است که ایمان آنان به مبداء و معاد به قدری قوی است که مانع از ارتکاب گناه می شود. و قوت ایمان ناشی از درک و علم آنان به عظمت خداوند و بزرگی او است. یعنی عظمت و ظهور جلال و جمال حق تعالی در نفوس شریفه آنان به حدی است که آنان لحظه ای از وحدانیت و عظمت و صفات او غافل نمی شوند. آیا این حقیقت بمعنای شریک قرار دادن برای خداوند است یا برعکس به معنای تاکید بر توحید و وحدانیت او می باشد؟ شما خودتان قضاوت کنید.

ان شاء الله موفق باشید

والسلام علیکم و رحمة الله

27/3/1385

حسینعلی منتظری

مهر و امضاء